Вылезці з бульбы

“...а калі б апазыцыя змагла аб’яднацца і вылучыць адзінага кандыдата? А калі б заходнія спонсары дапамаглі? А калі б вылучылі трохі мацнейшага кандыдата, які меў бы хаця б больш прымальную для электарату біяграфію?.. Каб не было расколу апазыцыйнага электарату, і ніхто не заклікаў да байкоту, каб наадварот, была яго мабілізацыя, заклік прыйсьці і прагаласаваць. Можна меркаваць, што гэта была б зусім іншая выбарчая кампанія... Вядома, што гісторыя, мінулы досьвед ніколі нікога ня вучыць. А шкада.”
Валер Карбалевіч, палітычны аглядальнік радыё “Свабода”

Эх, каб ведаў, дзе павалішся, лепей бы там сеў.
Усё адбылося гэтак, як і павінна было адбыцца. Апазіцыя дакладна гэтакая, як і мы самі – спрачаемся, хаваемся ў бульбу, нехта ўсё ж наважваецца схапіць б-ч-б сцяг альбо Пагоню ды на вуліцу, іншыя – “абы не было вайны”, яшчэ нехта – “памаўчу – цалейшы буду.” От гэтак і маемся, бы растапыраныя пальцы. Трэба было б сціснуцца ў кулак, ды курч напаў, застарэлая падагра не дае. Дый не дапякло яшчэ як след. А тут яшчэ ўкраінскі ўзор...
Зрэшты, дваццаць гадоў замала, каб ачуняць ад 300- альбо нават 400-гадовае акупацыі. А лячыцца, ачуньваць трэба тэрмінова. Інакш будзе тое, што было з старажытнымі егіпцянамі – вось быў народ, дзяржава, высокая культура, мастацтва, а сёння – Джамгурыя Міср аль-Арабія (Арабская Рэспубліка Егіпет), адно толькі назва і захавалася. Тым часам дзяржава існавала болей, як дзве тысячы гадоў (“Почувствуйте разницу!”). Галоўнае – знік народ, арыгінальны этнас, жывыя людзі.
А мы ж, беларусы, акурат на самым еўрапейскім скразняку седзімо, пасярэдзіне ўсіх забурэнняў-халівараў. Як бы не хацелася, а з бульбы вылазіць трэба, інакш – гамон.

Пра бежанцаў і "бежанцаў"

“У меня есть хорошие знакомые, сирийские иммигранты Бэзил и Сали, молодая семья, убежавшая от войны. Натурализуются в Венгрии, учат язык. Они мои одноклассники по школе венгерского языка. Работают как черти, учатся в университете и не рвутся в Германию.”

І спасылка на сайт грамадска-палітычнага часопісу “Эхо России” – http://www.ehorussia.com/new/node/11452

Выснова: Да людзей след ставіцца па-людску, што й казаць. Тым часам з быдлападобным статкам нельга абыходзіцца інакш, ніж з дапамогаю бізуна. Я – чалавек грэшны, не палічыўся б з выдаткамі, а венгерскую ці там аўстрыяцкую мяжу спрэс загарадзіў бы дротам пад электратокам, замініраваў бы ды абавязкова забяспечыў бы адпаведнымі папераджальнымі надпісамі на ўсіх “бежанскіх” мовах. І хай бы тады ўсе паліткарэктныя абаронцы правоў чалавека крычалі што заўгодна, хоць бы й завылі.

У пошуках расейскай нацыянальнай ідэі...



Філосаф Барыс Парамонаў пра пошукі ідэйнае асновы ў сённяшняй Расеі.

Нашли и общий знаменатель – христианство, и вновь канонизируют как христианнейшего государя князя Владимира, убившего родного брата и пошедшего войной на собственного сына. Объявляют, что таким Владимир был до принятия христианства, а после стал святым. Как будто христианство чему-то учило капризных русских властителей: то-то истинным христианином был душегубец Иван Грозный, разбивавший лоб в покаянных поклонах.”


Прынамсі беларусам варта было б яшчэ раз задумацца аб святасці князя Ўладзіміра, хрысціцеля Русі, беручы, у прыватнасці, пад увагу лёс полацкай княжны Рагнеды і ейных бацькоў.

Мабыць, для маскавітаў Іван IV і быў грозным, але для Літвы (ВКЛ) ён быў хутчэй шалёным альбо ашалелым.

Самое, так сказать, отрадное в том, что картина, рисуемая в рамках этого мифа, не столько удручает, сколько смешит. Особенно когда ее рисуют люди в некотором роде художественной складки. Таков в первую очередь Александр Проханов, который именно смешон. Недавняя его акция – передача самодельной иконы, на которой Богоматерь осеняет свои крылом Сталина и его маршалов, полку бомбардировочной авиации, водруженной на борт одного из самолетов и освященной каким-то случайным попиком. Драгоценная деталь: часть эта расположена в городе под названием Энгельс. Думается, что сооснователь марксизма перевернулся в гробу. Но нынешним русским такая эклектика нипочем.


Парамонаў трапна называе Праханава бажавольным, юродзівым, што праўда “...этот юрод говорит царям не горькие истины, а дует в ту же дудку, разве что громче, истеричнее.”

Што ж тут скажаш? Яшчэ ў антычныя часы мудрыя людзі гаварылі: Калі Боства рыхтуе чалавеку няшчасце, то перш за ўсё адбірае ў яго розум, якім ён разважае.

Пра "гета"

Сёння шмат пішуць пра гета, у якім, маўляў, знаходзіцца беларуская мова. Маўляў, кола “свядомых”, “нацыяналістаў”, “бэнээфаўцаў” etc., вузкае, а самі яны, бы тыя сектанты, замкнутыя ў сваёй шкарлупіне ды супольна галосяць над гаротным станам беларускае мовы.
Як на мой розум, дык сітуацыя рыхтык адваротная.
Якраз у БССР было створанае савецкае камуністычнае гета, рэзервацыя, для беларускай мовы з дзвюма мэтамі: 1) каб, барані Божа, беларуская мова не вылезла з ідэалагічных догматаў КПСС пра “новую гістарычную фармацыю – адзіны савецкі народ” і 2) усё ж такі даводзілася яшчэ хоць як-кольвек улічваць ленінскае “о праве наций на самоопределение” ды міжнародную рэакцыю. Андропаўская ж “кантора”, кіраваная КПСС, дбайна сачыла, каб слова “беларускі” гучала альбо пісалася толькі там і гэтулькі, дзе і колькі “паложана”.
Трэба, аднак, сказаць праўду: У БССР беларуская мова пачувалася ў пэўным сэнсе ўтульна (“А в тюрьме макароны дают”), прынамсі, адкрытае агрэсіўнае ганьбаванне беларушчыны было неверагоднае.
У 91-м годзе сцены гэтае рэзервацыі абрынуліся разам з сацыялізмам-камунізмам. Беларуская мова літаральна ў адзін дзень апынулася пад богавай страхою, то бо пад усімі вятрамі, дажджамі, марозамі, ад якіх яе захоўвала турэмная сцяна савецкага гета. Сёння яна, мова, сам-насам стаіць супраць расейскага шавінізму ды тутэйшых зносакаў-падбрэхічаў. Сёння нават афіцыйныя абмежаванні для ваяўнічага хамства фактычна прыбраныя.
Пра якое ж гета можна гаварыць? Сёння (ужо болей, як 20 гадоў) ідзе натуральны двубой у адкрытым полі. А кажуць – “гета”!
Асобная гаворка – чым гэты двубой скончыцца. Адно, што след нагадаць: Ніхто, нідзе і ніколі не атрымліваў ніякіе свабоды задарма, без бойкі. Біцца дык біцца, хоць словам, хоць чынам, хто на што здатны.

Вайна

Хто лізне саладзей

У апошні дзень мінулага года партал www.kommersant.ru пад загалоўкам “Поклонники гаранта” (http://www.kommersant.ru/doc/2452540) прапанаваў чытачам выбраць найлепшага ў 2014 годзе “воспевателя” прэзідэнта Расіі і выклаў 25 выказванняў-хваласпеваў. Чытачам прапануецца выбраць тры з іх, якія ўяўляюцца найболей вартымі, каб увайсці ў гісторыю.
Я таксама выбраў. Тры. Што праўда, не адсылаў у рэдакцыю партала, бо..., ну, бо не адсылаў.

1) «Нет Путина — нет России».
Первый замглавы администрации президента РФ Вячеслав Володин 22 октября на заседании международного клуба «Валдай» в Сочи.


2) «И прав был наш президент на “Валдае”. Я вообще считаю, что наш президент всегда прав, потому что это наш президент».
Директор института стран СНГ Константин Затулин 18 мая в программе «Воскресный вечер» на телеканале «Россия».

3) «Я написал депутатский запрос в Оргкомитет Нобелевской премии, чтобы они пересмотрели свое решение и лишили Обаму премии. Потому что он ее не заслуживает, а заслуживает ее только один человек — наш президент Владимир Владимирович Путин. Потому что он остановил войну в Иране, в Сирии и продолжает уберегать людей от крупных кровопролитий».
Депутат Госдумы Роман Худяков 5 ноября в интервью газете «Известия».

Там яшчэ выказванні такога ж кшталту дастаткова вядомых людзей, менавіта: актора Сяргея Жыгунова, былога прэм'ер-міністра Яўгенія Прымакова, Уладзіміра Жырыноўскага, рэжысёра Станіслава Гаварухіна, акторкі Ірыны Алфёравай, фігурыста Яўгенія Плюшчанкі, спявачкі Лаліты Міляўскай, маскоўскага патрыярха Кірылы і да т.п.
Дарэчы, цікава, што ў гэты зладжаны хор гарманічна ўліваецца і голас амерыканскага актора Стывена Сігала (27 сакавіка 2014 года ў інтэрвію Российской газете).

Тым часам, яшчэ цікавейшыя каментары.
Во ад гэтакіх:
Я принимаю ВСЕ высказывания в адрес президента. Это огромный труд и он с честью с ним справляется. Здоровья ему.

І да гэтакіх:
Ах! Какая великолепная полировка ануса. Как глубоко и нежно в такт двигаются их языки!

Падумалася: Спрадвечная нацыянальная псіхалогія не мяняецца. У Расіі ад пачатку Маскоўскага княства да ХХІ веку – халопы ўзносяць хваласпевы вялікаму князю/цару/генсеку/прэзідэнту тым гучней і ліслівей, чым гучней шчоўкае ўладны бізун, чым вераломней і нахабней паводзіць сябе расійскі цар з суседзямі.

Трэба, аднак, сказаць праўду, адмоўных каментароў значна болей, чым дадатных (Дочитала до 3 пункта – чуть не вырвало, выбирать из такого, что в помойке копаться.). Адно што, на жаль, рэакцыя пераважнай большасці каментатараў не адлюстроўвае меркавання пераважнай большасці расійцаў.

Каляды, пасты і календары

У 1918 годзе бальшавікі з чыста прагматычных меркаванняў замянілі юліянскі каляндар на болей дакладны грыгарыянскі. Аднак гэтая замена датычылася толькі свецкага жыцця (стаўленне бальшавікоў да Бога і рэлігіі – вядомае). Адзначаць хрысціянскія святы (у тым ліку Каляды і Вялікдзень) і ўвогуле весці летазлічэнне паводле грыгарыянскага календара маскоўская царква адмовілася, чаму – асобная размова. Тым часам Новы год – 1 студзеня – 99,9% усіх насельнікаў СССР адзначалі паводле грыгарыянскага календара.
Ажно ў 1991 годзе СССР разам з сацыялістычным лагерам зышоў на вечны (вельмі хочацца спадзявацца) спакой, камуна-бальшавіцкая рэлігія збанкрутавала. Маскоўская царква з пастаўшчыка опіуму для народа адразу ператварылася ў пастаўшчыка духоўных скрэпаў. Расіяне шчыльнымі радамі на чале з сваімі прэзідэнтамі ды прэм'ерамі рушылі ў цэрквы ды пачалі адзначаць праваслаўныя святы (паводле юліянскага календара!).
Аднак тут атрымалася закавыка, у прыватнасці з Калядамі (Рождеством). І ў праваслаўных, і ў каталікоў Калядам папярэднічае Калядны пост, шэсць тыдняў (у беларускіх праваслаўных – Піліпаўка, у расійскіх – Филиппов пост, у каталікоў – Адвент). У праваслаўных РПЦ МП гэты пост доўжыцца ад 28 лістапада да 7 студзеня, у каталікоў – ад 15 лістапада да 25 снежня (абодва тэрміны – паводле грыгарыянскага календара). Каталікі, вытрымаўшы пост (Адвент), адзначаюць 25 снежня Каляды (Божае Нараджэнне), а потым, 1 студзеня, яшчэ і Новы год. Праваслаўныя РПЦ МП на Новы год (згодна з грыгарыянскім календаром, 1 студзеня), наядаюцца, напіваюцца, банкетуюць (пасярэдзіне посту!), а потым, 7 студзеня (Рождество Христово), даконваюць “святочны марафон”. Ах, праўда ж, 14 студзеня яшчэ “Стары Новы год”, а там, 19 студзеня, Вадохрышча (Крещение).
Узбягае на яў стары анекдот: “Абрам Ізраілевіч, вы ўжо альбо крыжык здыміце, альбо майткі апраніце!”
А калі сур’ёзна, дык РПЦ МП варта было б афіцыйна перайсці да грыгарыянскага календара ўжо 20 гадоў таму. Але ж як тут перайсці, калі грыгарыянскі каляндар – гэта ж неад’емная частка “праклятага лацінства”, да якога маскоўскія папы стагоддзямі ніякіх іншых пачуццяў, акрамя проста-такі заалагічнае нянавісці, не адчуваюць! А што ж расійская свецкая ўлада? А расійская ўлада – гэта паства, якую акармляе РПЦ МП, а заадно, дарэчы, і беларускіх прыхаджан. От пакуль нас, беларусаў, акармляціме маскоўская царква, датуль і не будзе нам шчасця-долі, будзем боўтацца бы ... у палонцы паміж святамі, пастамі ды календарамі.

"Інтэрнацыянал"

Надоечы надарылася пагаварыць з адной бабуляю, ёй ўжо за 80, з праўнукамі няньчыцца. Успомніла маладосць, калі працавала выхавацелькаю ў дзіцячым садку. Тады былі надта папулярныя харавыя спевы – і ў дзіцячых садках, і ў школах. А з ГарАНА (гарадскі аддзел народнай асветы) прыйшла рэкамендацыя – развучыць харавое выкананне партыйнага гімну Інтэрнацыянал.
Дзеці завучвалі словы Інтэрнацыяналу на слых, чытаць яшчэ не ўмелі. На рэпетыцыях усё ішло гладка аж да радкоў “с Интернационалом воспрянет род людской”. Рэдкае слова “воспрянет” дзецям было цяжка зразумець, таму калі наша выхавацелька пасля чарговае рэпетыцыі ўважліва прыслухалася да павінных быць словаў “с Интернационалом воспрянет род людской”, то насамрэч пачула: “с Интернационалом – воз пряников в рот людской”.
Ад душы пасмяяліся. Сапраўды, гэтакае выкананне для малышні было лагічным і зразумелым, дзеля чаго насамрэч лічыць Інтэрнацыянал гэтакім прывабным – “воз пранікаў”, як-ніяк!

Брусэль-2014 vs Плошча-2010

6 лістапада 2014 г., Брусэль


“Дэманстранты танцавалі на вяршыні перакуленых аўтамабіляў і кідалі кавалкі бруку і фэервэркі” (http://www.svaboda.org/content/article/26678130.html)
“Радыкальныя элементы палілі машыны і біліся з паліцыяй” (http://nn.by/?c=ar&i=138408)

=================================================

Пакідаючы пакуль па-за ўвагаю дзеянні паліцыі, ніяк не магу пазбавіцца ад падступна-злачыннае думкі, чым жа во гэтакія “цывілізаваныя” еўрапейскія пратэсты выгадна адрозніваюцца ад “нецывілізаванае” мінскае Плошчы-2010?

З сеціва...




Самый обычный россиянин встал утром,посмотрел на шведские часы, почистил зубы китайской зубной щёткой, намазав на неё американскую зубную пасту, побрился немецкой бритвой, умылся французским мылом, нанёс на лицо испанский гель после бритья, вскипятил в шведском чайнике воду, попил бразильский кофе предварительно добавив украинские сливки, надел итальянский костюм,польские носки,испанские туфли, надушился французским одеколоном, закрыл входную дверь на два английских замка, сел в немецкий автомобиль. Включил японский радиоприёмник, выбрал радиостанцию "Европа ", транслирующую британскую песню, поехал по русской дороге, матерясь на русском языке, объезжая русские колдобины и русские ухабы, купил два "Биг Тэйсти" и "Кока-Колу" в "Макдональдсе", приехал в офис, поставил машину на охраняемый паркинг со швейцарской сигнализацией и канадской системой видеонаблюдения. Поднялся на финском лифте, вошёл в кабинет с табличкой "отдел мерчендайзинга", сделал звонок по американскому ай-фону через американскую GSM-сеть, включил американский компьютер АйБиЭм с американской операционной системой Виндоуз, зашёл в Интернет, разработанный американцами, ввёл английскими буквами вэб-адрес в американской социальной сети, зашёл на свой "АККАУНТ" и написал в блог: "МЫ НЕ ДАДИМ ЗАПАДУ ПОРАБОТИТЬ РОССИЮ! НЕТ ЕВРОПЕЙСКИМ ОККУПАНТАМ! РАЗДАВИМ ПРОКЛЯТЫХ БеНДЕРОВЦЕВ!